پ.ن. : عصاره ي همه مهرباني ها را گرفتند و از آن مادر ساختند.  مادرم روزت مبارک ( می دانم که می آیی و می بینی و ، دوستم داری ، من نیز  دوستت دارم مادر تا آنگاه که در رگهایم خون جاریست )

کنار پنجره امشب نشسته ام بی تو

و بغض سر به جنون را شکسته ام بی تو

قسم به ناز نگاهت خدا گواه من است

که دل به ناز نگاهی نبسته ام بی تو

به یاد من گذری کن ز کوچه های محال

ببینمت و ببینی که خسته ام بی تو

بیا تمام وجودم تمام هستی من

کنار پنجره امشب نشسته ام بی تو ... نایب

سلام دوستان گل و با محبتم امیدوارم به خاطر دیر آپ کردن منو ببخشید ، به علت مشغله کاری تصمیم گرفتم هر دو هفته یکبار آپ کنم ( ولی هر روز یادگاریهاتون رو می خونم و از نظرات قشنگتون استفاده کامل می کنم ) و قول می دم شعرهای نابی براتون بذارم و در هر فرصتی بهتون سر بزنم و آپ های زیباتون رو ببینم ، به امید روزی که به لطف خدا هر عاشقی به عشقش برسه و هر معشوقی به وصال یارش .

در آخر یاد آوری می کنم که : دوست داشته باش و زندگي كن! زمان هميشه از آن تو نمي ماند... نایب

بی تو در طوفان رویاهای خود جا مانده ام

بی تو من در قصه تنها مانده ام

بی تو می گیرد دلم با هر غروب زخم دار

تو رفیق صبح و من مهمان شبها مانده ام

می روم تا سرزمین سبز و رنگین خیال

باز اما در هیاهوی تو تنها مانده ام

بی تو می دانم که فردا را امیدی نیست ، نیست

ای دریغا بازهم در خواب تنها مانده ام

دوست دارم پر شوم از حس باران بوی مهر

گر چه در طوفان رویاهای خود جا مانده ام ... نایب

کسی مرا صدا می زند
ولی جاده
بی عابر است
و کوچ
خالی از مسافر

بی آنکه برگردم
درونم فریادت می زند
می دانم تویی
تویی که از سرزمین آفتاب
کویر خسته ام را به میهمانی آمده ای

بی آنکه برگردم
می بینمت
تو با خودت آفتاب آورده ای
تا ذوب انجمادم را به نظاره بنشینی

به رویایم خوش آمدی ... نایب

دوباره پاپی ام شدی
که رنجشم دهی به دل؟
قبول می کنم چه باک
اگر که قول می دهی
مرا به قهر متهم نمی کنی
و از تمام نمره های خوب تو دفترم
دو نمره کم نمی کنی ... نایب

پاسی از شب گذشته است
و زمین همچنان در جوی نقره ای راه شیری روان است

باید اکنون به بسر رفته باشی
پس رویاهایت را پاس بدار
و به شبگردی من در کوچه های غربت نیاندیش

پاسی از شب گذشته است
که من با زورق شکسته خیالم شبهای ملال انگیز را می گذرانم
تو اکنون خموشی
دیگر سود و زیان اندوه و درد و جراحت و .... عشق چرا ؟

وهم انگیز است
سکوتی که یکپارچه جهان را در خود بلعیده است
و من اما
پرونده ای بسته شده
در راه رو های طولانی آسمانی تاریک
که به پاس ستارگان
خطاب می کنم اعصار و تاریخ و تمام آدمیت را ...
...
رویاهایتان را پاس بدارید
و شبگردی مرا در کوچه های غربت نبینید ... نایب

سلام کرد

با یک نگاه

کار دلم را تمام کرد

پروانه های سبز نگاهش قشنگ بود

با یک نسیم خنده به من احترام کرد

مشتی غزل ز دفتر احساس خود

آورد و در کلاس دلم ثبت نام کرد

چیزی به نام عشق ، در اعماق جان من

یکباره با تمام وجودش ... قیام کرد ... نایب

شاید روزی برسد و تو تا جایی بروی که بتوانی روی ماه قدم بزنی

تا جایی بدوی که بتوانی ستاره ها را در آغوش بگیری

تا جایی پرواز کنی که پنجه نوازشگر آفتاب را لمس کنی

و یا در آبشار رنگین کمان غوطه ور شوی

***

اما هیچگاه نمی توانی

نمی توانی و نخواهی توانست

تا جایی بروی که بتوانی او را از نزدیک صدا بزنی

نام پر طنین و زیبایش را فریاد کنی

هیچگاه نمی توانی دستانش را در دست بگیری

و یا گرمای حضورش را حس کنی

آری نمی توانی و نخواهی توانست ، تا آن زمان که روح

سکوت کوچه های تنم ، گريه می خواهد

تمام بند بند استخوانم گريه می خواهد

بيا اي ابر باران زا ، ميان شعرهای من

که بغض آشنای آسمانم گريه مي خواهد

بهاری کن مرا جانا ، که من پابند پاييزم

و آهنگ غزلهاي جوانم گريه مي خواهد

چنان دق کرده احساسم ميان شعر تنهايي

که حتي گريه هاي بي امانم ، گريه مي خواهد ... نایب