خاطره ها را که گرد گیری میکنی عشق به سرفه می افتد.
فصل انتهایی نفسهایم رسیده است
هر لحظه نزدیکتر می شوم
به تنهایی
پیراهنی سیاه
بر تن آرزوهایم کرده ام
و انکار میکنم
بغض پنجره های رو به آفتاب را
که حتی به اندازه فانوسی
نور بر خاک وجودم نمی تابد
من...
بــــه اتمام رسیده ام...نایب
کهنه کوخ عشق را
می توان افراشت آیا
بر فراز زورق درهم شکسته؟
آتش زرتشت مانی
می تواند سوختن
این ظلمت اهریمنی را؟
پایبند بارقه
دیریست از هم وا شده
ذهن عاشق پیشه با دردی فزون
توی نهر خاطره مدفون شده
صبحگاهان
با صدای خیس باران
دست هایت را برایم
تا خدا بالا ببر
شاید اینگونه دمی
من هم به قدر وسعت اندیشه ای
خسته از بی مهری مست بهار
تاول زخم زمان را
مرهمی پیدا کنم...نایب
جزيره گمشده ات همين جاست
بگذار...
به دور از هياهوي شهر
در سکوتي ژرف
تنها من باشم و
تو...نایب
