بعد از آن خواب گران
كه ز افسون تو بودم نگران
خواستم رد شوم از كوچه نور
تا ببينم دل سرچشمه نور
پاي رفتنم نبود
تكيه كردم به درختان غرور
به خيابان گفتم
چه كسي اينجا بود
كه چنين از نفسش سرشاري
تكه اي از نفس گرم بهار
زير پايم لغزيد

شاپرك ساكت شدعكس يك گل ( گمانم گل مريم ) آمد و در آب افتاد...نايب