سالی که دختر شاه پریا

از تو قصه ها

اومد نشست تو دل ما

یادته چه رنگی بود قصه ما

ارغوانی بود ولی سرد و سیاه

رنگ شب های غریب و بی حیا

رنگ قصه هایی که شک ندارن توش آدما

 دختر شاه پریا

خوشگل شهر قصه ها

گاهی وقتا

مثل بارون تو شبا

مثل اشکای خودم وقت وداع

زیر بید برکه تو قصه مون

تا سحر دعا می کرد برای پیوند دلا

آه که چه صفایی داشت خدایا اون شبا...

تا رسید شب سیاه

توی اون سال سیاه

شب یلدا

شب هجرت خدا

شبی که دختر شاه پریا

پری قشنگ شهر قصه ها

زیر بارون ، بی صدا

پراشو کشید و رفت تو قصه ها ... نایب

پ.ن. : عصاره ي همه مهرباني ها را گرفتند و از آن مادر ساختند. مادرم روزت مبارک ( می دانم که می آیی و می بینی و ، دوستم داری ، من نیز دوستت دارم مادر تا آنگاه که در رگهایم خون جاریست )